Na Dhurandhar czekałam z dużą ciekawością. Od premiery kinowej widziałam w mediach społecznościowych mnóstwo zachwytów nad grą Ranveera, nad historią i ogólnie nad wszystkim. Sama jednak nie wczytywałam się ani w fabułę, ani nie obejrzałam 4-minutowego zwiastuna.  Nie wiedziałam nawet dokładnie, kto gra w tym filmie z wyjątkiem Ranveera Singha, Akshaye Khanna i Arjuna Rampala. Chciałam usiąść do seansu z czystą głową, by jeszcze bardziej się zaskoczyć się lub po prostu zawieźć z mniejszym bólem. Kiedy wreszcie Dhurandhar pojawił się na Netflixie, byłam podekscytowana, bo chciałam przekonać się, czy rzeczywiście jest to film tak dobry, jak twierdzi większość widzów, i czy zrozumiem jego fenomen. Już pierwsze sceny jasno pokazały, że…

W okolicy święta zakochanych media sprzedają nam jedną wizję miłości – prostą, efektowną, zwycięską. W Bollywood ta wizja rzadko bywa aż tak jednoznaczna. Owszem, dostajemy wielkie wyznania, dramatyczne gesty i emocje na najwyższych obrotach, ale bardzo często uczucie od początku funkcjonuje w cieniu zakazu. Zakazanej miłości w filmach Bollywood nie należy rozumieć wyłącznie jako romantycznej przeszkody fabularnej. To nie jest tylko motyw pt. „rodzice się nie zgadzają”. To bardzo często konflikt religii, klas społecznych, kast, ambicji politycznych, reputacji czy norm moralnych. Czasem to nawet konflikt z własnym ego czy z lękiem przed społecznym ostracyzmem. W tych historiach miłość nie zawsze jest bezpieczną przystanią. Bardzo często uczucia głównych bohaterów potrafi zburzyć…