Na indyjskim ekranie

Na drugą część Dhurandhar czekałam już z zupełnie innym nastawieniem niż na pierwszą. Tam podeszłam do seansu bez żadnych oczekiwań i to chyba w dużej mierze zadecydowało o tym, jak bardzo mnie ten film wciągnął. Tutaj było odwrotnie – wiedziałam, czego mniej więcej się spodziewać i miałam nadzieję, że twórcy pójdą jeszcze dalej albo przynajmniej utrzymają poziom. I to chyba był mój największy błąd.

Włączyłam Mere Yaar Ki Shaadi Hai bez większych oczekiwań – a może jednak z pewnymi oczekiwaniami. Miałam po prostu ochotę na pełnoprawny film Bollywood z początku lat 2000. Taki, który ma w sobie wszystko to, co każdy fan tego kina od razu rozpoznaje: specyficzną estetykę, sposób prowadzenia historii, charakterystyczne piosenki i tę dobrze znaną przesadę. Jeśli oglądaliście produkcje z tamtych lat, dokładnie wiecie, o co mi chodzi. Nie spodziewałam się niczego wybitnego, chociaż ocena na Filmwebie (około 7/10) na chwilę kazała mi się zatrzymać i zastanowić, czy może jednak się mylę. Wiedziałam też, że to remake My Best Friend’s Wedding, więc mniej więcej orientowałam się, czego mogę się spodziewać. No…

Na Dhurandhar czekałam z dużą ciekawością. Od premiery kinowej widziałam w mediach społecznościowych mnóstwo zachwytów nad grą Ranveera, nad historią i ogólnie nad wszystkim. Sama jednak nie wczytywałam się ani w fabułę, ani nie obejrzałam 4-minutowego zwiastuna.  Nie wiedziałam nawet dokładnie, kto gra w tym filmie z wyjątkiem Ranveera Singha, Akshaye Khanna i Arjuna Rampala. Chciałam usiąść do seansu z czystą głową, by jeszcze bardziej się zaskoczyć się lub po prostu zawieźć z mniejszym bólem. Kiedy wreszcie Dhurandhar pojawił się na Netflixie, byłam podekscytowana, bo chciałam przekonać się, czy rzeczywiście jest to film tak dobry, jak twierdzi większość widzów, i czy zrozumiem jego fenomen. Już pierwsze sceny jasno pokazały, że…

W okolicy święta zakochanych media sprzedają nam jedną wizję miłości – prostą, efektowną, zwycięską. W Bollywood ta wizja rzadko bywa aż tak jednoznaczna. Owszem, dostajemy wielkie wyznania, dramatyczne gesty i emocje na najwyższych obrotach, ale bardzo często uczucie od początku funkcjonuje w cieniu zakazu. Zakazanej miłości w filmach Bollywood nie należy rozumieć wyłącznie jako romantycznej przeszkody fabularnej. To nie jest tylko motyw pt. „rodzice się nie zgadzają”. To bardzo często konflikt religii, klas społecznych, kast, ambicji politycznych, reputacji czy norm moralnych. Czasem to nawet konflikt z własnym ego czy z lękiem przed społecznym ostracyzmem. W tych historiach miłość nie zawsze jest bezpieczną przystanią. Bardzo często uczucia głównych bohaterów potrafi zburzyć…