Na indyjskim ekranie

Do Laila Majnu miałam dwa podejścia. Pierwsze, jeszcze po premierze, zakończyło się po około czterdziestu minutach. Wyłączyłam film, bo nie mogłam znieść tego specyficznego krindżu i bardzo szybko zaczęłam mieć skojarzenia z Sanam Teri Kasam. A kto czytał moją recenzję tamtego filmu, ten wie, że nie było to dla mnie skojarzenie na plus. Myślałam, że na tym moja przygoda z tym filmem się skończy. A jednak po latach, za namową Wiktorii z cajlandia.in, obejrzałam Laila Majnu ponownie, tym razem już do końca. Ona oglądała film po raz pierwszy, ja dawałam mu drugą szansę. I muszę przyznać szczerze, że po tym seansie lepiej rozumiem, dlaczego ten tytuł z czasem zdobył tak…

Ojciec w Bollywood to postać, która potrafi wzruszyć, rozbawić, zdenerwować i mocno zapisać się w pamięci widzów. Choć często więcej mówi się o filmowych mamach, ojcowie również odgrywają w kinie indyjskim bardzo ważne role. W Bollywood tata może być ciepły, zabawny i wspierający, ale równie dobrze może być surowym strażnikiem tradycji, rodzinnym autorytetem albo człowiekiem, który bardzo kocha swoje dzieci, tylko nie zawsze potrafi dobrze to okazać. Jedni ojcowie wzruszają, inni irytują, a są też tacy, którzy robią jedno i drugie jednocześnie. Pomyślałam więc, że zbiorę tutaj kilku filmowych ojców, którzy szczególnie zapadli mi w pamięć. Nie wszyscy są idealni i nie każdy z nich zasługuje na tytuł ojca roku, ale…

Nowy Jork od lat przyciąga twórców filmowych jak magnes. To miasto, które bardzo łatwo zamienić w symbol – samotności, wolności, sukcesu, zagubienia albo nowego początku. Bollywood również chętnie korzystało z tej przestrzeni, szczególnie wtedy, gdy opowiadało historie o indyjskiej diasporze, emigracji, rodzinnych napięciach, miłości albo próbie odnalezienia siebie daleko od domu. Mam też do Nowego Jorku bardzo osobisty sentyment, chociaż jeszcze nigdy tam nie byłam. To jedno z tych miejsc, które od dawna działa na moją wyobraźnię – przez filmy, seriale, muzykę, zdjęcia i całą aurę miasta, które wydaje się jednocześnie chaotyczne, piękne, męczące i absolutnie fascynujące. Marzę, żeby kiedyś polecieć tam naprawdę, ale na razie często „odwiedzam” Nowy Jork…

Czasami Bollywood wypuszcza takie filmy, przy których już po pierwszym plakacie, informacji o obsadzie albo krótkiej zapowiedzi czuję, że może z tego wyjść coś dobrego. I tak właśnie było przy Do Deewane Seher Mein. Kiedy zobaczyłam, że w głównych rolach pojawią się Mrunal Thakur i Siddhant Chaturvedi, naprawdę zrobiłam się ciekawa. Mrunal bardzo lubię – jest jedną z tych aktorek, które potrafią być delikatne, ale nie nijakie. Ma w sobie dużo naturalności i bardzo dobrze odnajduje się zarówno w kinie hindi, jak i w produkcjach południowoindyjskich. Siddhanta kojarzyłam z kilku filmów, między innymi z Gully Boy czy Gehraiyaan, i chociaż nie jest to aktor, za którym śledzę każdy kolejny projekt,…