Filmy Bollywood
-
Filmy Bollywood dla wtajemniczonych, które warto odkryć
Bollywood najczęściej kojarzy się z kolorowymi tańcami, wielkimi gwiazdami i kinowymi hitami, które podbijają serca milionów widzów. Ale obok tej mainstreamowej strony istnieje zupełnie inne oblicze indyjskiego kina – bardziej subtelne, refleksyjne i skierowane do tych, którzy szukają czegoś więcej niż tylko rozrywki. To kino hindi z mniej oczywistej strony: tytuły spoza mainstreamu, czasem bliżej niezależnego nurtu niż typowego Bollywood. To właśnie w tych mniej oczywistych tytułach można znaleźć historie, które poruszają do głębi, zaskakują swoją prostotą albo pięknem narracji i zostają w pamięci na długo. Wybrałam dla Was filmy dla wtajemniczonych – takie, które nie trafiają na pierwsze strony gazet ani nie biją rekordów box office’u, ale skrywają w…
-
Tere Ishk Mein (2025) – miłość, która staje się ciężarem
Nie będę ukrywać — nie mogłam się doczekać, aby obejrzeć Tere Ishk Mein. Znakomita obsada (Dhanush i Kriti Sanon) oraz muzyka stworzona przez A.R. Rahmana, którą już przed premierą pokochałam, sprawiły, że moje oczekiwania były ogromne. Razem z Wiktorią z cajlandia.in usiadłyśmy do seansu pełne nadziei, licząc, że dostaniemy naprawdę dobrą produkcję. Zwłaszcza że w głowie miałyśmy myśl, że jest to kolejne dzieło reżysera Aananda L. Raia, który ma na swoim koncie film Raanjhanaa (2013).
-
Haq (2025) – o godności i prawie do szacunku
Do Haq podchodziłam z ostrożnym zaciekawieniem. Z jednej strony przyciągała mnie tematyka — kino indyjskie coraz częściej sięga po historie osadzone w realnym kontekście prawnym i społecznym. Z drugiej miałam obawy, czy nie będzie to kolejny film, który zamienia trudny temat w sądowy spektakl pełen patosu i podniesionych głosów. Obejrzałam go w końcu bez specjalnych oczekiwań, bardziej z potrzeby nadrobienia ważnego tytułu niż z poczucia „muszę to zobaczyć teraz”. I bardzo szybko okazało się, że Haq idzie zupełnie inną drogą, niż się spodziewałam.
-
Homebound (2025) – droga nie zawsze prowadzi do domu
Na Homebound czekałam naprawdę długo. Każdy, kto obserwuje mnie na Instagramie, doskonale wie, jak bardzo liczyłam na ten seans i jak mocno żałowałam, że nie udało mi się obejrzeć filmu w kinie. Gdy tylko pojawiła się informacja, że trafi na Netflixa, zaczęłam odliczać dni — choć los i tak postanowił trochę mi to utrudnić. Do tego wszystkiego dochodził jeszcze festiwalowy kontekst, Cannes, świetny plakat i obsada, która od początku działała na moją wyobraźnię. Starałam się jednak nie pompować oczekiwań do granic możliwości, bo znam siebie i wiem, jak łatwo wtedy o rozczarowanie. Mimo wszystko… liczyłam na coś więcej niż tylko „poprawny film”.
-
Silsila (1981) – miłość, której nie sposób zatrzymać
Silsila to film, do którego zbierałam się od lat. Wiedziałam o jego miejscu w historii Bollywood, o kulisach związanych z Amitabhem, Rekhą i Jayą oraz o tym, że jest to tytuł często przywoływany przy okazji rozmów o odwadze Yasha Chopry jako reżysera. Jednocześnie lata 80. nie są okresem, po który sięgam chętnie i chyba dlatego wciąż odkładałam ten seans na później. Dopiero pojawienie się filmu na Netflixie – w naprawdę dobrej jakości – sprawiło, że pomyślałam: „to jest ten moment!”.