Mere Yaar Ki Shaadi Hai (2002) - między przyjaźnią a czymś więcej

Włączyłam Mere Yaar Ki Shaadi Hai bez większych oczekiwań – a może jednak z pewnymi oczekiwaniami. Miałam po prostu ochotę na pełnoprawny film Bollywood z początku lat 2000. Taki, który ma w sobie wszystko to, co każdy fan tego kina od razu rozpoznaje: specyficzną estetykę, sposób prowadzenia historii, charakterystyczne piosenki i tę dobrze znaną przesadę. Jeśli oglądaliście produkcje z tamtych lat, dokładnie wiecie, o co mi chodzi. Nie spodziewałam się niczego wybitnego, chociaż ocena na Filmwebie (około 7/10) na chwilę kazała mi się zatrzymać i zastanowić, czy może jednak się mylę. Wiedziałam też, że to remake My Best Friend’s Wedding, więc mniej więcej orientowałam się, czego mogę się spodziewać. No i właśnie – „mniej więcej”, bo Bollywood lubi traktować inspiracje bardzo swobodnie. Tutaj nie jest inaczej.

Fabuła Mere Yaar Ki Shaadi Hai

Sanjay (Uday Chopra) i Anjali (Tulip Joshi) znali się od dzieciństwa. Trudno powiedzieć, dlaczego na poważnie nigdy między nimi nie zaiskrzyło, a przyjaciele nie zdecydowali się na stały związek. Teraz obydwoje są już dorośli, a Anjali wychodzi za mąż, jednak wybrańcem jej serca jest ktoś zupełnie inny, jest nim mężczyzna o imieniu Rohit (Jimmy Shergill). Zaproszony na ślub Sanjay dopiero wtedy uświadamia sobie, co stracił. Postanawia za wszelką cenę odwrócić wydarzenia. Przybywa na ślub i to bynajmniej nie w charakterze zwykłego gościa. [filmweb.pl]

Potencjał, który się rozmywa

Punkt wyjścia był naprawdę obiecujący. Znając oryginał, można było nastawić się na konkretną dynamikę i emocje między bohaterami. Problem w tym, że film bardzo szybko zaczyna iść w swoją stronę i nie zawsze jest to dobry kierunek.

Na początku było całkiem ciekawie. Czułam, że historia ma jakiś fundament i zmierza w określoną stronę. Niestety, z każdą kolejną minutą wszystko coraz bardziej się rozjeżdża. Twórcy dorzucają nowe wątki, postaci i sceny, które sprawiają wrażenie przypadkowych. Momentami miałam poczucie, że oglądam zbiór pomysłów wrzuconych do jednego filmu, a ktoś na końcu próbował to jeszcze poskładać w całość.

Do tego dochodzi obowiązkowa duża indyjska rodzina, która – zamiast coś wnieść – tylko potęguje chaos. Z lekkiej historii romantycznej robi się przeładowana opowieść, która gubi swój rytm. Miałam wrażenie, że film sam nie wie, dokąd zmierza i co właściwie chce opowiedzieć – przynajmniej do momentu zbliżania się do finału.

Nostalgia, która nie ratuje wszystkiego

Największą wartością tego filmu jest dla mnie jego klimat. Ten charakterystyczny vibe początku lat 2000 – sposób kręcenia scen, styl ubioru, muzyka, dynamika relacji. To wszystko działa i faktycznie pozwala wrócić do tamtych lat. I szczerze? Trochę właśnie tego szukałam.

Dlatego, mimo że wynudziłam się na tym filmie naprawdę mocno, miałam jednocześnie poczucie: okej, dokładnie tego się spodziewałam. To nie jest produkcja, która mnie rozczarowała – ona po prostu dostarczyła to, co zapowiadała. Problem w tym, że to „coś” jest zwyczajnie nudne.

Dużo nazwisk, mało emocji

Obsada na papierze wygląda bardzo dobrze i teoretycznie powinna udźwignąć cały film, ale w praktyce kompletnie się to nie wydarzyło. Uday Chopra wyraźnie się stara i przez cały seans miałam wrażenie, że próbuje udowodnić, że potrafi grać i nie jest tylko „nepobaby” i faktycznie nie wypada źle, ale jednocześnie nie wnosi nic, co zapadłoby w pamięć. Bipasha Basu to z kolei jedna z tych ról, gdzie obecność konkretnej aktorki nie robi żadnej różnicy – równie dobrze mogłaby ją zastąpić ktoś inny i film nic by na tym nie stracił, a może nawet zyskał, bo widziałam ją w dużo lepszych występach. Najlepiej z głównej trójki wypada Jimmy Shergill – naturalny, swobodny, po prostu dobrze się go ogląda i jako jedyny daje wrażenie, że naprawdę „jest” w tej historii.

Największy problem mam natomiast z Tulip Joshi, czyli filmową Anjali – kompletnie nie potrafiłam się do niej przekonać, jej gra wydawała mi się sztywna, wyuczona i pozbawiona lekkości, choć widać, że się starała. Paradoksalnie więcej energii i charyzmy ma Shilpa Shetty w krótkim, gościnnym występie w jednej z piosenek – i to właśnie ten moment zapada w pamięć najbardziej (tak, Sharara dalej siedzi w głowie). Jeśli chodzi o drugi plan, dostajemy klasyczny zestaw: matki, ojcowie, ciotki i wujkowie.

Indie czy Europa?

Ciekawym elementem, który trochę mnie wybijał z seansu, były lokacje. Film momentami wygląda tak, jakby był kręcony w Szwajcarii – i to nie tylko w scenach piosenek – albo w miejscu w Indiach, które do złudzenia przypomina Europę.

Sceny jazdy samochodem (zwłaszcza tym charakterystycznym „garbusem”) mają bardzo europejski klimat: góry, ścieżki rowerowe, spacerujące pary. Wygląda to zupełnie inaczej niż typowe indyjskie plenery. Nie znalazłam konkretnej informacji, gdzie dokładnie realizowano te ujęcia – jeśli ktoś wie, chętnie się dowiem.

Niewykorzystany potencjał muzyczny

Jak na Bollywood z początku lat 2000, muzyka powinna być jednym z mocniejszych punktów filmu. Tutaj niestety kompletnie tego nie czułam. Poza jednym wyjątkiem – wcześniej wspomniana przeze mnie Sharara, która faktycznie wpada w ucho i ma w sobie tę energię, którą powinny mieć takie utwory. Reszta ścieżki dźwiękowej jest po prostu nijaka. A to już jest duży problem, bo w tego typu filmach muzyka często potrafi „uratować” odbiór całości. OST jest słabiutki i zdecydowanie nie jest w stanie wyciągnąć tego filmu wyżej.

Podsumowanie

Mere Yaar Ki Shaadi Hai to film, który można obejrzeć z ciekawości albo dla klimatu początku lat 2000. Ale nie ma co się nastawiać na coś więcej. To jeden z tych przypadków, gdzie mamy znane nazwiska, ciekawy punkt wyjścia i potencjał – a mimo to wszystko rozjeżdża się na poziomie scenariusza i prowadzenia historii.

Ja się na nim wynudziłam. Ale jednocześnie… dokładnie tego się spodziewałam, kiedy go włączałam. Dlatego nie mam do niego pretensji. On jest po prostu taki, jaki miał być.